569

بعضی وقتا فکر می کنم با غمگین ترین کودک درون دنیا مواجه ام! اغلب اوقات دارم سعی می کنم حالشو خوب کنم، مشکل اش رو بفهم. و این سخت ترین مسئله ایه که این روزها باهاش درگیرم.

امروز درحالی که بشدت اعصاب نداشتم و غمگین بودم از کلاس فرانسه پیاده رفتم میدون. راه رفتن معمولا بهم فرصت میده مشکل رو پیدا کنم. کلی با خودم مکالمه داشتم و به این نتیجه رسیدم که فاطمه درونم خیلی ناراحت و چیزهای مشخصی موجب رنجش و رکود این روزهاش شده. بعد نشستم و لیستی که مشکلات موجود نوشتم. اینبار از دید سوم شخص، انگار که دارم ناراحتی های شخص دیگه رو بیان می کنم! و جواب داد :-)

الان ده دوازده تا مسئله حل نشده در مورد خودم دارم. قدم بعد این بود که سعی کردم چندتاش رو حل کنم، با طرح سوال راجع به اصل قضیه تونستم دوباره هدف ام رو پیدا کنم و به فاطمه بگم ببین، باز داری از اصل قضیه فاصله می گیری، و سعی کردم قانعش کنم کاری که داره میکنه درسته.

برای بعضی مسئله ها راه حلی پیدا نمیکنم. سعی میکنم دنبال مسئله های مشابهش در گذشته ام بگردم، اما فعلا چندان موفق نبودم.

وقتی بعد از دو ساعت و نیم نوشتن و فکر کردن بساطم رو جمع کردم یه دوری بزنم و برگردم خونواده ای که پشت سرم نشسته بودن یه لقمه نون و ماست بهم تعارف کردن منم گرفتم! آی چسبید!

کارتم رو نبرده بودم و عملا هیچی پول نداشتم حتی یه بستنی خودمو مهمون کنم :-(

الان فک کنم فاطمه حالش بهتره، حداقل لیستی از مسائل حل شده و حل نشده داریم.

در همین بین به یه سوال برنامه نویسی هم فک می کردم و یه پیشرفت هایی داشتم!

خیلی خسته ام، ولی روز خوبی داشتم.روز پرباری بود!

آهان! اینم بگم، دیشب ابوالحسن تهامی یه بخش از شاهنامه رو توی خندوانه خوند، معرکه بود! دلم میخواست ساعت ها ادامه میداد. حیف آدم های به این معرکه ای که ما اصلا نمیشناسیمشون و ازشون استفاده نمیکنیم. در طول زندگی ام این همه با ادبیات سروکله زدم ولی خیلی وقتیکه از شنیدن یه شعر از شاهنامه اینقدر لذت نبرده بودم. آدم باید هرچیزی رو از معلمش یاد بگیره... بعد داشتم فک می کردم، همون طور که این سیستم آموزشی نه تنها لذت ادبیات رو به من نشون نداد بلکه ته مونده ذوق و علاقه ام رو هم نابود کرد، احتمالا همین اتفاق برای عقایدم، سوال های عجیب ناتمومم، علاقه ام به ریاضی و.... افتاده.

جدا حیف!

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم مرداد ۱۳۹۶ساعت 22:0 توسط |