584

امروز یه جوری ظرف حاوی مرغ! سوخت که خودم از دیدنش وحشت کردم! اما از اون جایی که در خرابکاری موقع آشپزی مهارت دارم که در طی این مدت راهکارهایی هم برای روبه راه کردن خرابکاری ها یاد گرفتم. در طی یک عملیات سریع و سیر هیچ ردی از هنرمندی ام به جا نموند!
دیشب خواب های عجیبی دیدم. توی یه سکانس! بچه های یه گروهی در حقم نامردی کردن و کلی حرصم دادن، در یه سکانس دیگه که به طرز وحشتناکی واقعی بود و حتی حس کردم با صدایی شبیه گریه خودم بیدار شدم، به یکی از دایی هام می گفتم ول کن این ارث لعنتی رو برو زندگی تو بکن! توی خواب خیلی داغون شده بود. می دونم توی واقعیت هم چندان حال بهتری نداره...
نمی دونم چرا این قدر خوب می تونیم بقیه آدم ها رو تحلیل و قضاوت کنیم و براشون نسخه بپیچیم اما خودمون رو نه. مثلا من می تونم دو ساعت برای همین دایی ام حرف های فلسفی بزنم که عمر آدم کوتاهه و بهتره از زندگی اش و داشته هاش و بودن با آدم هایی که عمرش رو صرفشون کرده لذت ببره، اما خودم...؟
بگذریم.
امروز یه نفر بهم گفت تو backend developer نیستی ؟!
چند وقت پیش هم یه بحثی شد جناب خان گفت باز توی وبلاگت یه حرفی زدی کار دست خودت دادی ؟!
و این ها و چند مورد دیگه همه من رو به این فکر واداشت که آیا من یه شخصیت غیر واقعی و فیک از خودم در بلاگم به نمایش می گذارم؟ و آیا خیلی ادعا می کنم چیزی که نیستم هستم؟ و این باعث میشه یه عده به اشتباه بیوفتند؟
در واقع من در دنیای واقعی خودم رو آدمی با اعتماد به نفس پایین می بینم ، و هیچ علاقه ای به ادعای الکی ندارم. و راستش خوشم هم نمیاد چنین آدمی باشم.اما همینم که هستم، من فقط می تونم به افراد اطلاعات بدم، نحوه تحلیل اطلاعات توسط اون ها و واکنش اون ها رو نمی تونم کنترل کنم، پس می تونم خودم رو تبرئه کنم!

اما، یه جمله هست حالا یادم نمیاد دقیق، ولی در کل میخواد بگه در حضور دیگران تو نمی تونی تمام خود واقعی ات باشی، یا حداقل منظور من اینه، جمله رو بی خیالش! و من اینجا می نویسم که خارج از هر دغدغه ای واقعی خودم باشم، یا اون جوری باشم که خودم حال می کنم، حالا گیرم واقعی یا غیرواقعی، اما با هر آشنایی که قاعدتا اجتناب ناپذیر، و حتی گاهی یه انتخابه، این بی دغدغگی به خطر می افته، نمی دونم. بگذریم.

+ نوشته شده در چهارشنبه یکم شهریور ۱۳۹۶ساعت 21:55 توسط خانم مهندس بعد از این |