592

یه سری آهنگ ها هستند که حافظه منو برای یه زمان های خاص توی زندگی ام، و یه حال و هوای خاص، به کار می اندازن. این سری خوب آهنگ ها منو یاد یک روز خوب در یک هفته شلوغ پر از احساس های مختلف می اندازن. و وقتی درگیر Stack و queue و انواع اقسام sortها و البته درخت هافمن! بودم. و یاد آوری صبح های زود سردی که می رسیدیم دانشگاه و تا هشت منتظر میشدیم در باز بشه و بریزیم توی کلاس.... و همه چیز اون کلاس خاص. از اول تا آخر. و همه ی اون انرژی مثبت و اون دیوونگی و اون تلاش بی نهایت برای شناخته شدن. همه اون لحظه های خاص که تک تکش توی ذهنم ثبت شده.

زندگی چیز عجیبیه. خیلی وقتا می دونیم این آخرین فرصتمون برای تجربه چیزیه، و می دونیم به زودی زود از دست میره، اما کاری از دستمون بر نمیاد. شاید هم خوبه، یه چیزایی به موقع، قبل از خراب شدن، تموم میشه...

شروع دوباره دانشگاه بیشتر از همه چیز یادآور اون لحظاته. حتی اگه فقط یه روز خوب توی هفته در انتظار من باشه، یه چالش دیگه، شروع یه سری تلاش جدید، یاد گرفتن، نفس یاد گرفتن چیزی که لذت بخشه، مث تحلیل یه برنامه، سعی در فهمیدن یه الگوریتم، بلند خندیدن با آدم هایی که باهات در اون کانتکست یه عالم وجه متشکر دارن، حرف زدن راجع به چیزایی که به نظرت تخصصی میان و حال میده ژست بلد بودن بگیری، یه جلسه خوب با بچه های گروه توی پژوهشسرا درست دور میزهای مستطیل شکل ته سالن... من بشدت به این تغییرات نیاز دارم، حتی وقتی می دونم لزوما این تصویر کامل نیست.حتی وقتی می دونم احتمالا یه سری دعوا و دلخوری و اختلاف نظر با دکی پیش رومه، حتی وقتی می دونم با تنها دوستم کاملا قطع رابطه کردم و می خوام اینطوری پیش بره... اما همه چیز زنده است و پر از شگفتی!

جالبه که همه ی قسمت های بدش رو حافظه ام به طور خودکار پاک می کنه! این مکانیزم اصلا درست نیست. آدم یهو با واقعیت تلخ روبرو میشه و کاری ازش بر نمیاد!

بگذریم...

از دیگران متشکر چند روزه زده به سرش. البته من کاملا درکش می کنم و بهش حق می دم.

پسرخاله هم بالاخره داره اسباب کشی می کنه.

جناب خان هم مغازه جدیدش رو گچ کاری شده رنگ شده تحویل گرفته و فردا وسایلش رو هم میبره.

و من هنوز تصمیمات اجتناب ناپذیرم رو نگرفتم و همه گزینه ها روی میزه!

+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم شهریور ۱۳۹۶ساعت 22:34 توسط خانم مهندس بعد از این |